Minęła 10 rocznica śmierci jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów filmowych jakim niewątpliwie był Andrzej Wajda. Twórca takich niezapomnianych filmów jak „Kanał” (1957), „Popiół i diament” (1958), „Popioły” (1965), „Wesele” (1972), „Ziemia obiecana” (1974), „Człowiek z marmuru” (1977), „Człowiek z żelaza” (1981), „Kronika wypadków miłosnych” (1985), „Korczak” (1990), „Pierścionek z orłem w koronie” (1992), „Wielki Tydzień” (1995), „Pan Tadeusz” (1999), „Zemsta” (2002), „Katyń” (2007).

Urodzony w 1926 roku w Suwałkach, jako syn Jakuba oficera WP, zamordowanego w 1940 w Charkowie, przez całe swoje życie twórcze zmagał się z dramatami polskiej historii i kultury, nie unikając przy tym kontrowersji, jak w filmie „Lotna”, gdzie ukazując szarżę polskiej kawalerii na czołgi, powielał fałszywe tezy niemieckiej propagandy, czy w wybitnym warsztatowo „Popiele i diamencie”, gdzie, co prawda, zmienił głównego bohatera z komunisty Szczuki na żołnierza poakowskiego podziemia Maćka Chełmickiego, ale potwierdził swym wybitnym dziełem kłamliwą narrację komunistycznej propagandy, której służyła przez lata PRL powieść Jerzego Andrzejewskiego. Po latach uznano film „Pierścionek z orłem w koronie” za swoistą ekspiację za „Popiół i diament”. Film o żydowskim polskim patriocie jakim był „Korczak” spotkał się ostrą krytyką i zarzutami o antysemityzm. Wybitnym filmom politycznym jakimi były „Człowiek z marmuru” i „Człowiek z żelaza” nie dorasta poziomem ostatni z tego cyklu „Człowiek z nadziei”. Rzecz ciekawa, że do emisji pierwszego z wymienionych filmów przyczynił się pochodzący z Markowej Józef Tejchma, pełniący wówczas urząd Wicepremiera i Ministra Kultury. Trwałe miejsce w kanonie ekranizacji literatury polskiej zachowają takie dzieła jak „Popioły”, „Wesele”, „Pan Tadeusz”, czy „Zemsta”.

W jednym z ostatnich swoich wielkich filmów, jakim był „Katyń”, złożył hołd pomordowanym na wschodzie polskich oficerom, w tym własnemu ojcu.

Zawsze zaangażowany w polskie sprawy nie stronił od polityki angażując się w wybory 1989 roku i sprawując przez jedną kadencję mandat senatora RP (1989-1991), a w latach późniejszych opowiadając się jednoznacznie po jednej stronie polskiego wewnętrznego konfliktu. Wielokrotnie nagradzany i odznaczany m.in. honorowym Oskarem, Orderem Orła Białego i wielu innymi wyróżnieniami.

Rok bieżący jest również decyzją Sejmu RP rokiem Andrzeja Wajdy.